Historia miasta Bełchatów. 
 
Pierwsze udokumentowane wzmianki o dzisiejszym obszarze Bełchatowa pochodzą z XII wieku, a dokładniej sprzed roku 1137. Odnoszą się do Grocholic, które kiedyś były samodzielnym miasteczkiem, natomiast od 1977 roku znajdują się w granicach administracyjnych Bełchatowa. 
Najstarsza wzmianka o samym Bełchatowie pochodzi z 1391 roku. 
W tym czasie tereny, na których powstał Bełchatów z częścią Ziemi Wieluńskiej i Sieradzkiej otrzymał założyciel i jednocześnie pierwszy właściciel osady Bełchat herbu Topór. 
OD 1405 roku ród jego używał nazwiska Bełchacki. W XVI wieku właścicielami miasta stała się rodzina Kowalewskich herbu Prus III w wyniku dziedziczenia. Następnie w pierwszym ćwierćwieczu XVIII bełchatowskie dobra przeszły w posiadanie rodziny Rychłowskich – Stanisława Rychłowskiego herbu Nałęcz i jego brata Franciszka. Bracia razem doprowadzili do dużego rozkwitu. Było to możliwe dzięki dogodnemu położeniu miasta-mowa o krzyżujących się traktach z Piotrkowa do Wielunia i z Łasku do Kamieńska. Bracia starali się również o podniesienie Bełchatowa do rzędu miast. W roku 1737 Stanisław Rychłowski dostał pozwolenie na urządzanie targów i jarmarków, co niekiedy było równoznaczne z uzyskaniem praw miejskich. Oficjalny przywilej miejski wydał król August III Sasa w 1743 roku.

W wieku XIX historia Bełchatowa związana jest z rodziną Kaczkowskich herbu Świnka. 
W 1801 roku Józef Kaczkowski-dzierżawca Bełchatowa założył pierwszą manufakturę włókienniczą. OD tego momentu miasto zaczynał charakteryzować prężny ośrodek włókiennictwa natomiast powoli traciło znaczenie rzemieślnictwo i rolnictwo. 
Niebawem Bełchatów znalazł się w rzędzie „miast fabrycznych” Królestwa. W roku 1820 syn Józefa-Leon zamienił prawo dzierżawy na prawo własności. Dokonał tego za sumę 233 400 złotych polskich. 
W mieście powstał kościół ewangelicki, utworzono szkołę elementarną, zorganizowano pocztę, aptekę, utworzono szosę Piotrków-Wieluń przebiegającą przez Bełchatów oraz podjęto starania o nadanie miastu Bełchatów herbu - wszystko to dzięki zabiegom rodziny Kaczkowskich.
Po upadku powstania styczniowego dobra Kaczkowskich zlicytowano i sprzedano w 1867 roku Ernstowi Ludendorfowi, a wkrótce Reinholdowi Stillerowi.
Bełchatów przestał być miastem i został oddany pod zarząd gminy Bełchatówek w dniu 10.09.180 roku. 

W roku 1887 Henryk Hellwig z Tuszyna legitymujący się obywatelstwem francuskim z 1816 roku kupił nieruchomość poprzednich właścicieli miasta. Hellwigowie zamieszkiwali Bełchatów przez trzy pokolenia, do roku 1943, dzięki czemu znacznie przyczynili się do rozwoju gospodarczego i kulturalnego miasta. 

W początkach XX wieku umiejscawia się dynamiczny rozwój gospodarczy Bełchatowa. W tym czasie powstało kilka fabryk, założono bank, sąd, bibliotekę publiczną, wybudowano wiele publicznych i prywatnych budynków oraz domów i co najważniejsze wybudowano elektrownię dla potrzeb miasta.

W latach 1914 i 1915 w pobliżu Bełchatowa kilkakrotnie przechodził front. Od 4 do 6 grudnia 1915 stoczono walki pod Borową Górą.
Bełchatów do końca wojny pozostawał pod okupacją austriacką. Miasto odcinała od Łodzi linia demarkacyjna, znajdująca się w rejonie Wadlewa. 

Dynamiczny rozwój ośrodka włókienniczego, jakim był wówczas Bełchatów został zahamowany przez wybuch II wojny światowej. W pobliżu Bełchatowa przebiegała linia obronna Wojska Polskiego. Do dziś zachowały się częściowe umocnienia w rejonie Lubca, Księżego Młyna i Magdalenowa. 
Znaczącą rolę w tej wojnie miała odegrać Borowa Góra. Obrona Borowej Góry była powstrzymaniem natarcia wojsk niemieckich w kierunku Piotrkowa Trybunalskiego i Warszawy. Walki rozpoczęły się 3 września,
6 września był dniem, w którym do Bełchatowa wkroczyły pierwsze oddziały niemieckie. Miasto zostało włączone bezpośrednio do Rzeczy, do tzw. „kraju Warty”. Granica z Generalną Gubernią przebiegała w Mzurkach. 
Bełchatów został nazwany przez Niemców „miastem żydowskim”. Utworzono w nim getto dla ludności żydowskiej, do którego trafiło około 5,5 tys. Żydów. Getto zlikwidowano 11 sierpnia 1942 roku, natomiast ludność wywieziono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem i do getta w Łodzi. 
Dnia 19 stycznia 1945 roku Bełchatów został wyzwolony przez Oddziały I Frontu Ukraińskiego. Wtedy, po przeszło 5-letniej okupacji miasto liczyło zaledwie 3,5 tys. Mieszkańców (dla porównania przed II woją światową liczba ta wynosiła 12 tys.)

Decyzją Rady Ministrów ze stycznia 1958 roku Bełchatów awansował do rangi miasta powiatowego. W roku 1960 rozpoczął się nowy etap w historii miasta. Wówczas to odkryto pokłady złóż węgla brunatnego w Piaskach koło Bełchatowa. 
W roku 1973 zapadła decyzja rządu o rozpoczęciu budowy zagłębia paliwowo-energetycznego.
Pierwszy węgiel został wydobyty w 1980 roku. Natomiast rok później w Kopalni Węgla Brunatnego „Bełchatów” ruszył pierwszy blok energetyczny Elektrowni „Bełchatów”
Elektrownia „Bełchatów” pełną moc osiągnęła w 1988 roku.